Koek en zopie, de traditie van Pasen en het wondermooie landschap in april.

Na een lange winter kijkt iedereen uit naar de tijd rond Pasen.
De dagen lengen en al gauw is het licht vanaf half zes tot half negen s'avonds.
De temperatuur stijgt en de zon schijnt volop. Het is tijd om erop uit te trekken in de bergen. De vele georganiseerde langlauftochten gaan nu van start. De witte wintergezichten veranderen langzaam in gebruinde.
Ook dit jaar is er weer een winterfestival op Unkervatn, op het ijs dus met skiwedstrijden, viswedstrijden, tochtjes per paardenslee over het ijs en proeven van het aanbod van de kraampjes met eten en drinken.
Want zoals de Noor zegt: " Uten mat og drikke duger helten ikke". Letterlijk vertaald betekent het zonder eten of drinken deugt de held niet m.a.w. komt er niets van de prestaties terecht.
En Mat is er bij elke gelegenheid: vergaderingen, voorlichtingen, presentaties, openingen, markten, festivals..

Zo ook bij het winterfestival. Keus te over van gerookte lamsworst met puree, vis, koffie, koek. Dus stonden wij er met de ouderwetse koek en zopie. Zonder zopie weliswaar want het recept van Onno Kleyn had flink wat alkohol erin ( en zo hoort het, vonden wij uit). De Noorse wetgeving is erg strikt met alkohol en terecht want velen moeten nog flinke afstanden auto rijden en er is een duidelijk zwak voor alkohol.
Dus de zopie van bruin bier met bruine suiker en eieren en kruiden was zonder de rum ondrinkbaar en is thuisgebleven. In plaats daarvan hebben we heerlijke Koetjes chocolademelk gemaakt met slagroom en als exotische versiering roze muisjes erop. Daarnaast chocoladekoek (salami di cioccolato) meteen uitverkocht, sinaasappeltaart en mokkameringues.
Dat alles tegen kostprijs want het is een initiatief van de småbrukers( de kleine boeren) waar wij ook bij horen.
Een grote familie ontmoet elkaar en komt even bijpraten.
De tochtjes met de paardenslee zijn vooral bij de kinderen in trek en soms lijkt het wel of er een wedstrijd gaande is hoeveel er op kunnen zitten of erachter kunnen hangen.

















Torbjørn en Louise hebben hun Groenlandse hondenslee ingezet die getrokken wordt door hun 20-jarige ijverige Fjord.




















Pasen op Gryteselv.





















Ieder jaar organiseert Bjørn Arne, de buurman, een langlaufpuzzeltocht op Gryteslev.
Dat alles op Langfredag oftewel goede vrijdag ( hier een feestdag). Er wordt een loipe gemaakt, opdrachten bedacht en het circuit uitgezet in verschillende moeilijkheidsgraden.
Van klein tot groot doet mee en wij kijken jaloers naar de 3 jarigen die moeiteloos "fiskebein" de helling op gaan.
Na afloop is er de prijsuitreiking, koffie en lekkers.
Een gedeelte van de diehards maakt vervolgens een tocht van 20km per langlaufski vanuit Hattfjelldal naar Gryteselv.
En traditiegetrouw komt het gezelschap eten bij ons in de Spisestua.

Het paasmenu van 2010.
















In de loop van de paasdagen is het een komen en gaan van mensen die per langlaufski een tochtje maken naar het meer om daar te ijsvissen, worstjes te grillen en elkaar te ontmoeten en bij te praten. Wij besluiten een wandeling te maken over de inmiddels bevroren toplaag van de sneeuw. Raar om je te realiseren dat er ruim 60cm sneeuw onder ligt. De sneeuwscooters zijn ons voor geweest en hebben een pad gemaakt de bergen in. Daar waar we terugkijken naar waar we vandaan kwamen zien we adembenemende uitzichten o.a. van het Borgefjell achter ons bos.
Hier en daar het spoor van een eland of vos.














Jan vergeet in zijn enthousiasme over het landschap soms dat de sneeuw naast het pad minder vast is en zakt fotograferend met enige regelmaat tot zijn liezen in de sneeuw. Myra, de hond, begrijpt daar niks van.: zo'n kleine baas ineens???
Vanuit Nederland horen we dat het er regent en flink waait.
Hier is het warm in de bergen met prachtig licht.
De thermometer bij het raam wijst om 4 uur 'smiddags 20 graden.
Hoezo koud Noorwegen????

Een kleine tragedie, de 2e generatie en de Spark!

De 3 pinken die Jan gehouden heeft, blijken afgelopen zomer toch gedekt te zijn door Boy. Even dachten we nog dat zo'n oud Noors ras later geslachtsrijp zou worden maar toen ze in december wel erg stevig werden en uiers gingen ontwikkelen was het echt duidelijk: drachtig, alle 3.
Wij hadden gepland dat de 2e generatie dit najaar zou worden geboren maar dat is nu anders... Veertienjarige moeders straks, zeiden we tegen elkaar.

Op een ochtend in februari constateert Jan dat Ana, dochter van Dulce, al begonnen is met kalven. De pootjes en het neusje steken er al uit.
Wat eenvoudig lijkt, blijkt een zware bevalling met noodzakelijke hulp van Rune de buurman en de veearts. Het is onduidelijk hoe lang de bevalling al gaande is maar voor het kalf blijkbaar te lang. Het wordt met moeite verlost maar is dood.
Een helemaal perfect stierkalf en wat aan de grote kant. We brengen het de volgende dag in het bos voor de vossen, vogels en wie er nog meer honger heeft in hartje winter.
Ana is er slecht aan toe. Ze blijft liggen en lijkt niet bij machte te gaan staan.
We kijken het een dag aan, zegt de veearts. Ze moet binnen 2 dagen gaan staan, anders wordt het een noodslacht.
Jan wil het langer aankijken en probeert haar overeind te krijgen met haar lievelingseten bix. Ze doet pogingen maar krijgt het niet voor elkaar.
Ze lijkt de volgende dagen verder wel in orde; eet goed, ontlast en kijkt helder uit de ogen, maar doet geen enkele poging om op te staan.
Na 2 dagen dagelijks keren en vertroetelen heeft Jan een hijsconstructie gemaakt met banden. Samen met Bjørn Arne wordt ze op de been gehesen. Ze staat aanvankelijk nogal wankel maar dankzij een steunhekje lukt het te blijven staan.
Dat blijkt goed te gaan en de volgende dag kan ze zelf al gaan staan en gaan liggen.
Het gaat nu weer goed met haar. Ze loopt rond en is al buiten geweest.






dit is Ana




Toen vervolgens Misia, dochter van Dolores, tekenen gaf dat ze ging kalven zat de schrik er een beetje in. Jan besloot na een paar uur de veearts maar te bellen maar voordat deze vanuit Trofors, 30km hier vandaan, was gekomen had Jan het kalf al samen met Misia op de wereld geholpen. Om 2 uur in de nacht.
Het bleek een koekalf, bijzonder actief en gelukkig kerngezond.




het kalf Silje, vernoemd naar de veearts


















Met de moeder is alles ook goed. De veearts controleert alles nog even, nu ze er toch is.
Om half vier zijn we binnen en nemen een cognacje op de goede afloop.
Misia blijkt een buitengewone goede , zij het 14 jarige, moeder. Ze houdt meteen contact met het kalf en iedereen die in de buurt komt wordt gecontroleerd of afgeschermd. Het kalf drinkt goed en spurt inmiddels door alle hokken als de andere koeien buiten zijn om te luchten.






misia en silje

















Soms zit ze schoppend in de lucht Myra achterna, soms wordt ze achternagezeten door Myra. Maar ze is voor de donder niet bang voor haar. Het is een wakker, intelligent koekalfje.
Ze heeft al kennisgemaakt met de andere kalfjes maar gaat nog niet naar de peuterspeelzaal achter Boy.





En dan de spark.
We hadden ze de eerste winter dat we hier waren al zien staan bij de Coop, de plaatselijke supermarkt. Vind je in Nederland een hele batterij fietsen bij de supermarkt, hier staan in de winter de sparken, compleet met naam en telefoonnummer.
Je weet dus meteen wie er boodschappen aan het doen is uit het dorp.
Een spark is een slee met een stoeltje gemonteerd op glij-ijzers. De glij-ijzers zijn aan de achterkant ongeveer 2 maal de lengte van de stoelpartij. Je kunt een passagier meenemen (of je mandje boodschappen dus) en zelf op de glij-ijzers al steppende vooruitkomen. De ondergrond moet wel wat verijsd zijn. Je kunt sturen met je gewicht op de flexibele glij-ijzers. Op vlak terrein haal je gemakkelijk een snelheid tussen de 15 en 20km maar als je een helling afgaat moet je "brodder", een soort beugels met metalen pennetjes, aan je schoenen doen om te kunnen remmen. Het zou me niet verwonderen als je de 60km kunt halen.
Mijn eerste poging met de Spark eindigde net voor de staldeur van Bjørn-Arne d.w.z. de spark. Ik was er al 5m er vandaan vanaf gesprongen toen ik de bocht niet kon maken.




Het stuurt als een schip dus, langzaam de bocht om.
De post ophalen is een avontuur nu omdat er welgeteld 2 hellingen in de weg naar de brievenbus zitten.
Wordt vervolgd dus...

Gast in de keuken

Op maandagochtend komt Torbjørn, onze Samische buurman, melden dat hij bacalao gaat maken. Hij is speciaal voor de ingredienten naar Mosjøen gereden. Zijn Zweedse vriend die hem vergezeld zegt dat Torbjørn een duivelskunstenaar is en zijn bacalao 5 sterren verdient.
Dan moet je maar eens hier komen koken om het mij te leren, zeg ik.
De dag daarop komt Torbjørn aankondigen dat hij woensdag, hoewel het asekonsdag(aswoensdag) is, niet bacalao maar zijn beroemde fiskesuppe komt koken.

De Noorse traditie kent geen carnaval maar wel namen voor de dagen die vooraf gaan op de vastenperiode:
- "fastelavn"of ook wel fleskesøndag.(flesk = spek)
- "blåmandag"of ook wel "fleskemandag"
- "feitetirsdag" (feit = vet) of "hvitetirsdag"(witte dinsdag)of "syvmålsdagen" (7 maaltijdendag)
- "askeonsdag", de eerste dag van de vastenperiode.
Alle dagen hebben hun specifieke traditionele gerechten die per regio iets kunnen verschillen.
Nou geloof ik niet dat de Noren echt vasten in de kerkelijke vastenperiode maar er is wel een duidelijke hang naar de gerechten verbonden aan die dagen.
Je ziet rond die tijd de aanbiedingen in de supermarkt verschijnen.
Op de zondag eet men o.a. "boller": bolletjes brood gevuld met vanillecreme, slagroom en jam.




Op maandag is er een stevig maaltijd met o.a.gezouten vlees, worst, koolrabipuree en de bijna nooit ontbrekende aardappels.
Op dinsdag bij voorkeur wit eten, met name melk en meelprodukten, als overgang naar de vasten.
Het feesteten bij uitstek "Rømmegrøt", een soort pap van room en bloem met drijvende boter erop (door verhitten uit de room) hoort ook bij deze dag. Bij de pap hoort suiker, jam, gezuurde room maar ook gezouten, gedroogd vlees.






Op aswoensdag at men vroeger een handje as door de pap, maar dat was zeker geen rømmegrøt!

Maar ondanks die traditieregels dus, komt Torbjørn op aswoensdag om zijn fameuze fiskesuppe te maken. Hij is er al vroeg en neemt ruim de tijd om alles voor te bereiden. Dat is belangrijk, zegt hij.
Hij snijdt zorgvuldig en zet de schoongemaakte vis in zout en voegt na een poosje wat azijn toe.
Ik krijg op het hart gedrukt dat de vis niet mag koken maar moet trekken.
Ik zie dat hij de groenten apart kookt en pas later bouillon en een deel van de vis samenvoegt in de pan. Als laatste de room en de hardgekookte en in schijfjes gesneden eieren en een gedeelte van de grote moten Røye.







We eten voor ons doen erg vroeg, om 3 uur, in een gezelschapje van 4 personen.
Torbjørn, zijn Zweedse vriend, Jan en ik.
We eten de heerlijke fiskesuppe, die tradtioneel altijd wit is door de room erin.
Een welgevulde soep met prei, broccoli, gekookte eieren, veel room met verse Røye uit Hattfjelldal. Daarna Røye met mandelpotet en een uien-botersaus.









Een stevige maaltijd met onze citroentaart en sterke koffie als dessert en nog voor 2dagen fiskesuppe over.
Wie het recept wil hebben mailt maar even: een aanrader!

Sprengkulde en nog een keer wakvissen...

Het gonst ervan in de plaatselijke supermarkt en het is het gesprek van de dag.
Hoeveel graden is het bij jou? Doet het water het nog? Hoe is het in de stal?
Kun je het warm krijgen, heb je genoeg brandhout?

We hebben hier te maken met "Sprengkulde".
Nou is daar officieel geen definitie van maar Yr, de website met lokale weermeldingen, doet een poging.
Je noemt het weer Sprengkulde als:
- het ongewoon koud is voor een normale winter (niet normaal is dus: aan de kust min 20, binnenland min -40, gebied tussen kust en binnenland tussen -30 en -40)
- het meerdere dagen aanhoudt, minstens 3 dagen
- het voelt buiten wat pijnlijk aan
- de sappen in de bomen bevriezen en zetten uit of knappen waardoor de bomen beschadigd raken.(spreng = springen).

Dat laatste is geen probleem in het binnenland waar wij wonen. De bomen zijn bestand tegen extreme temperaturen. Bovendien ligt Gryteselv in een soort kom waardoor nu de temperatuur de min 30 niet haalt terwijl het in Hattfjelldal-centrum min 36 is.
Maar in het zuiden van Noorwegen is dat anders want daar liggen de normale wintertemperaturen tussen de min 5 en min 10.

Hoewel het elders in het land temperaturen van min 41 en zelfs min 43,8 worden gemeten ,geeft de thermometer hier tussen de min 28 en min 30 aan.
En dat is niet normaal voor een gewone winter.
We moeten kachels plaatsen in de kelder om te voorkomen dat de waterleiding bevriest. Bjørn-Arne en Jan hebben met de tractoren een wal van sneeuw rond de kelders van het woonhuis en het blauwe huis gelegd als isolatie.
We gaan alleen naar buiten als het nodig is. Auto en trekker starten wel dankzij de motorwarmers maar de olie is voelbaar traag en dik waardoor schakelen een klus wordt.
Niet doen dus.

Maar als het min 28 is gaan we toch nog even wakvissen op Storvatn met Ilse en Robert. Jan boort een paar wakken en constateert dat het ijs 50cm dik is. Dus dik genoeg om tussen de wakken een vuur te maken.

We zitten op rendiervellen en binden een nepmade aan de hengeltjes.

We houden het een klein uurtje vol maar vangen jammergenoeg niks. De vissen slapen in deze periode, zeggen de kenners.

Dan maar lekker naar huis bij de warme houtkachel. We meten plus 35 binnen als we terugkomen. De katten en de hond liggen voor apegapen en wij eten lekker een gerookte Røye en nemen er een glaasje wijn bij.

Wapenfeiten van 2009

Het is alweer eind 2009.
Tijd om even terug te kijken wat het jaar ons heeft gebracht.
Wat hebben we allemaal voor elkaar gekregen in 2009?

De wapenfeiten op een rijtje:
- het cateren voor 70 vrouwen, 2 dagen lang tijdens het Villkvinneseminar.
(Met een speciaal optreden van Marie Boine tijdens het seminar).
En dat alles tijdens stevige sneeuwstormen, bronstige koeien en stieren die in de stal over hekken klimmen en de auto die maar niet wil starten.
Helemaal gelukt door een koelhoofdige Jan, de auto's die we van Rune en Bjørg-Heidi mochten lenen en de hulp van de dames in de keuken van het Samisch centrum in Hattfjelldal.
- Rina behaalt glansrijk de halfjarige voltijdsstudie aan de Hogeschool in Nesna met als studierichting: Mat en matkultur in Nordland (eten en de cultuur van het eten van Nordland) Alles in het Noors, zelfs de eindscriptie, waarbij Martha en Hans Ongkiehong het Noors leesbaar hebben gemaakt. Fantastische studie met veel anthropologische, sociaal-economische en historische colleges, excursies naar kleinschalige producenten en veel workshops o.a. het slachten van een rendier en ALLES daarvan gebruiken tot en met koken in de grond (veel lamsbout).
Veel lekker en bijzonder vreemd eten gegeten en wat zijn die Noren gezellig aan tafel met zingen en verhalen vertellen!
- we verkrijgen het ekologische keurmerk van Debio op het land. De koeien en de kippen volgen in januari 2010.
- Jan heeft een klein begin gemaakt met de verbouwing van het blauwe huis. De entree is voorzien van nieuwe dubbele ramen en een nieuwe deur en dat alles in de verf. Zo wordt het een beetje voorstelbaar hoe de rest van het toekomstige restaurant gaat worden.
- de eerste complete hooioogst is binnen voor de winter dankzij de inzet van Robert(schudden van het hooi, pakken stapelen en naar de silo rijden met 50 pakken hooi op een geimproviseerd draaghek aan de tractor) en Ilse (hooipakken ordenen en stapelen in de siloruimte, de telstand bijhouden en het pakken van het losse hooi en dit van zout voorzien). Wat een werkpaarden!! En natuurlijk alle lof voor Jan die het aandurfde tegen de adviezen van iedereen in. Allen werden op de been gehouden door Rina's catering, uiteraard. Anders Granmo kwam met de pakjesmachine en maakte er mooie hooipakken van.
Deze winter dus geen heen en weer gerij met de tractor maar alles binnendeurs.
Jan kan fluitend met de kruiwagen de koeien van hooi voorzien en die zijn er dol op.
- de eerste dag met Gårdskafe was een succes. De door Jan ontworpen marktkraam voor de Gryteslev-deli werd in gebruik genomen en het terras werd ingericht. De warmgerookte Røye was erg in trek en de broden van Ilse gingen als warme broodjes (waren ze trouwens ook nog). Een tuin vol met Hattfjelldalers en prachtig weer.
- de eerste Noorse theeplantage is opgericht in Gryteselv (berk, wilgenroosje, granskudd, berkenknop, allerlei kruiden uit eigen bos en van eigen berg) en dat de theesoorten al voor de herfst waren uitverkocht.
- een uitstekend jachtseizoen met veel eland in de vriezer.
De experimenten met drogen en zouten(spekemat), pastrami en verse worst lopen al.
- niet alleen ingredienten voor het eten worden zoveel mogelijk uit de direkte omgeving gehaald maar sinds december ook voor "kortreist" design van Jan.
Hij heeft een tafel ontworpen en geproduceerd van uitsluitend Gryteselv materiaal: grenen en berk uit eigen bos, rivierstenen uit de eigen Gryteselva.
De opdrachtgever was erg trots op zijn tafel.
- De stal is uitgebreid met een speciale afdeling voor de kalveren, een ruimte voor het zaagsel voor de stal, een trappartij van boven naar de stal en een kast voor de zadels. Het streven was dit alles voor einde 2009 klaar te hebben maar dat wordt nog een stukje verder bouwen in januari 2010.
- de terugkomst van Tautra. Nadat we Han-Heidi kwijt waren, dachten we dat Tautra ook het slachtoffer van een vos geworden was. Na 4 maanden is hij weer terug en schuift naadloos naast de 2 andere katten aan de bak en speelt met ze. Nu gaat er iedere morgen een kleine optocht naar de stal: Myra, de hond, voorop want die weet de weg, gevolgd door Jan gewapend met de melkbus want er moet gemolken worden en in het kielzog 3 katten die in de hooiberg hun speelkwartiertje hebben. Na de werkzaamheden in de stal en het "ik pak je spel" van de katten in de hooiberg, komt het voltallige gezelschap weer terug voor het ontbijt.
- alweer 4 kalveren erbij en nog 3 in de maak. Alles goed en gezond.

Wat minder was dit jaar:
- Rina had haar eerste "utkjøring" d.w.z. dat ze in de bocht niets meer te vertellen had over de rijrichting van de auto(veel losse sneeuw op de weg) en tegen de vangrail belandde met als gevolg de rechtervoorkant van de auto in de puin.
Geen persoonlijke schade, nou moreel misschien... Gelukkig stond er een hek.
Twee maanden later belandt ze bij Eivind op de spiegelgladde oprit er bijna naast (3m diep)en moet omhoog getrokken worden door de tractor.
Even een lesje over remmen, gasgeven wel/niet en waar te rijden bij gladde wegen en passant.Ze kijkt wat anders tegen het rijden aan nu...
- We waren vergeten de kraan te laten lopen tijdens een periode van min 20-28.
Die Nederlandse zuinigheid komt je hier duur te staan. Het gevolg was dat de waterleiding in de stal was bevroren en Jan honderden liters water emmersgewijs per dag de stal in moest slepen voor koeien en paarden. Dat heeft bijna een week geduurd alle pogingen tot ontdooien met kachels en branders ten spijt. De dag voor kerst kon de stalkabouter (fjøsnisse)het blijkbaar niet meer aanzien en na een kopstoot van Boy tegen zijn drinkbak begon het water weer te lopen.

Al met al een jaar waarin we veel voor elkaar hebben gekregen.
Oud en Nieuw vieren we gezellig thuis op Gryteselv met Ilse en Robert.
Laat 2010 maar komen!

Julemat 1 - lutefisk

Dit jaar moeten we er maar eens aan geloven. We hebben al veel traditionele gerechten gegeten zoals rakefisk, pinnekjøtt, ribbe, gammel sei, gerookt rendierhart, rendiertong maar nog steeds geen lutefisk.
Zoals bij alle andere tradtionele gerechten zijn de bijgerechten erg belangrijk en bepalen de totale waardering van het gerecht.
Een klein marktonderzoekje in de plaatselijke supermarkt geeft al aan dat er geen tussenweg is voor lutefisk: of je gaat ervoor en het is heerlijk of je krijgt de maagkriebels van het wiegende stukje vis op je bord en hoeft niet, nooit niet.

Lutefisk is van origine aan de lucht gedroogde vis die na een dag of 6 a 7 weken in water (2 maal daags water verversen!)in een soort loog wordt gelegd.
Het loog werd oorspronkelijk gemaakt van berkenas dat gekookt werd in water en daarna gezeefd. Je kunt er ook kaustisk soda voor gebruiken. De vis moet 2 a 3 dagen in het loog liggen en daarna een paar dagen in schoon koud water waarbij het water ook hier regelmatig ververst moet worden. Het resultaat is een geleiachtige vis die kort opgekookt of sterk verwarm moet worden. Er wordt in principe alleen zout toegevoegd.
Bij de lutefisk horen gekookte aardappelen, bacon, ertenstuing(soort erwtenpuree), witte saus soms ook brunost (de zoete gecarameliseerde geitenkaas gemaakt van ingekookte wei)en sirup. Soms worden de aardappels vervangen door lefse, een soort pannenkoekje.
Rond deze tijd is het aanbod van lutefisk groot. De lutefisk van Kvaløya wordt als de beste beschouwd maar is jammer genoeg niet verkrijgbaar in Hattfjelldal of in Mosjøen. Wel koop ik lutefisk met gele stukken erin. Het bewijs dat de lute zijn werk gedaan heeft. Omdat we allebei geen drilpuddingvis willen, zout ik de vis een uur voor het bereiden. Daardoor komt er nog wat water vrij en wordt de vis tijdens het bereiden wat steviger. We hebben er allebei, na het proeven van rakefisk, erg hoge verwachtingen van de smaak. Hoe smaakt vis die in van origine berkenloog gelegen heeft....
Na ongeveer 30 min in de oven is de vis stevig en maken we de borden op in combinatie met mandelpotet( bergaardappels, een delikatesse),gebakken baconblokjes, erwtenpuree, mosterd en niet te vergeten het uitgebakken spekvet.
We begrijpen de combinatie van de eigenzinnige smaken van de erwtenpuree, gebakken bacon, mosterd en de overheerlijke aardappels maar zoeken naar de vissmaak. De consistentie is mooi in combinatie met de andere bijgerechten maar we zoeken tevergeefs naar de typische smaak.
Het kenmerkende lijkt te zijn dat de vis geen of weinig smaak heeft.
Ja, zeggen de Noren, dat klopt, maar het zijn de bijgerechten die het bijzonder maken en.. lutefisk is een typisch traditioneel kerstgerecht.
En zoals bij rakefisk kun je kiezen: you love it or you hate it.
Nou zijn we dol op rakefisk maar bij lutefisk gaan we er toch maar tussen in zitten.

Tautra in de bocht!

Zondagmiddag, 22 november 2009, besluit ik het magazijntje wat op te ruimen. Bijna alle glazen potten en flesjes zijn in gebruik genomen voor de produktie van de deli van Gryteselv Fjellgård. Voor de allerlaatste produktie van kerstgelei van bosbessen heb ik nog wat potjes nodig.
Terwijl ik inventariseer hoor ik klaaglijk miauwen onder het raam buiten.
Gaupe en Krekling zijn al een tijdje buiten en meestal willen die weer bij de kachel aan het einde van de middag.
Ik doe de achterdeur open en daar komt een enorme kat naar binnen die meteen kopjes begint te geven.
Even denk ik dat het een vreemde kat is en dan zie ik tot mijn stomme verbazing dat het Tautra is. Goed glanzend in het winterpak en flink zwaar als ik hem optil. In een goede conditie dus.
Dat is bijna ongelooflijk. Begin augustus voor het laatst thuis geweest maar omdat het zo druk was met allerlei bezoek ging hij meteen weer weg. Om vervolgens pas terug te komen in eind november.
Hij is uitgehongerd en eet veel en laat zich op allerei plekken in de kamer en de keuken vallen om vervolgens in diepe slaap te raken.
Hij kan het meteen goed vinden met Gaupe en Krekling die wel geimponeerd zijn door zijn omvang. Wij moeten ook weer een beetje wennen met zo'n enorme kat op schoot.
Het lijkt wel of hij de ruimte in huis weer terug moet vinden want we vinden hem op de gekste plekken gestrekt en in slaap.
Gaupe en Krekling gaan iedere morgen samen met Jan en Myra naar de stal maar Tautra waagt zich maar een paar meter van het huis en wil zo snel mogelijk weer naar binnen.
Hij is erg schuw voor bezoek en verstopt zich dan onder de bank of in de boekenkast. Blijkbaar is hij niet bij mensen geweest in die periode.
We zijn erg blij dat hij weer terug is!